قبل از نبوت و امامت و بعد از اين مقام بلكه از موقع ولادت تا هنگام درگذشت در اين مورد هيچ كدام از دانشمندان مخالف نبوده‌اند مگر صدوق و استادش ابن الوليد رحمة اللَّه عليهما . چون آن دو تجويز سهوى كه از جانب خدا باشد نه سهو شيطانى در غير مسائل مربوط به تبليغ و بيان احكام نموده‌اند دانشمندان معتقدند كه خروج اين دو نفر خللى باجماع نميرساند چون شهرت نسب دارند . اما سهو در غير واجبات و محرمات مانند مباحات و مكروهات ظاهرا بيشتر از دانشمندان معتقدند كه اجماع شده است كه در اين موارد نيز سهو عارض آنها نميشود استدلال به اين كرده‌اند كه چنين سهوى موجب نفرت و خوش نيامدن مردم و بىاهميت شدن نسبت بافعال و اقوال آنها مىشود و اين منافات با لطف دارد و منافات با آيات و اخبارى دارد كه شاهد است آنها هيچ سخن و يا كارى نميكنند مگر بوحى از جانب خدا و نيز وجوب پيروى از آنها در تمام اقوال و رفتار و متابعت از ايشان دليل ديگرى بر اين مطلب است . شاهد ديگرى نيز بر اين مطلب اخبارى است كه دلالت دارد بر اينكه آنها مؤيد به روح القدس هستند كه از او لهو و سهو و بازى سر نميزند . در صفات امام از حضرت رضا عليه السّلام قبلا گذشت كه فرمود امام معصوم و موفق و مورد تقويت پروردگار است كه از خطا و تزلزل و لغزش محفوظ است . در تفسير نعمانى نيز خواهد آمد در كتاب قرآن باسناد خود از اسماعيل ابن جابر از حضرت صادق عليه السّلام از امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه نقل مىكند كه در بيان صفات امام فرمود از آن جمله بايد بدانى امامى كه كفيل و رهبر تو است معصوم از گناه صغيره و كبيره لغزشى در فتوى و خطا در جواب نميكند و نه سهو و نه نسيان و نه بازى به چيزى از امور دنيا دارد . دنباله حديث را ذكر كرده تا آنجا كه فرموده است انحراف پذيرفتند